dinsdag 26 januari 2010

Patinoire dans la rue


NL

Wat een vreemde winter. Het heeft weinig malen gesneeuwd, maar als het sneeuwde, viel er ongewoon veel. Nu is het bijna een maand geleden dat er nog iets uit de lucht gevallen is en gisteren is het zelfs beginnen regenen! De daken en de sneeuwbanken zijn nu allemaal bedekt met een glinsterend laagje ijs. Dat zorgt, bij zonsopgang, voor prachtige taferelen. Je zou er bijna vrolijk van worden… tot als je enkele minuten later naar je werk mag wandelen, fietsen of rijden! De combinatie van regen met een bevroren grond zorgt voor een flink laagje ijs, dat de straten en de voetpaden bedekt. Mooi glad! Vandaag heeft het weer veel geregend, maar gelukkig vriest het niet meer. De stad heeft de ganse dag een mengeling van zout en zand op de straten gestrooid, om het verkeer wat meer comfort te geven. Hopelijk wordt alles binnenkort bedekt met een dikke laag sneeuw!


FR

Quel hiver étrange. Il a neigé peu, mais quand il neigeait, c’était en très grande quantité. Ça fait presqu’un mois maintenant que de la neige est tombée du ciel. Hier il a même commencé à pleuvoir! Les toits et les bancs de neige sont couverts d'une couche de glace scintillante. Cette température de glace nous offre des scènes magnifiques à la levée de soleil. Mais quelques minutes plus tard, le monde trouve ça beaucoup moins joli, car c’est l’heure de se rendre au travail. À pieds, en vélo ou en voiture, les routes sont très glissantes. La combinaison de pluie et d’un sol gelé cause une couche de glace qui recouvre les rues et les trottoirs. Aujourd'hui, il a encore plu beaucoup, mais heureusement il ne gèle plus. La ville a couvert les rues avec un mélange de sel et de sable, pour assurer un peu plus de confort dans le trafic. Nous espérons que tout va bientôt être recouvert d'une bonne couche de neige épaisse!

maandag 11 januari 2010

Diner


NL

Tijd voor een vervolg op het tekstje van 7 december, waarin Floor een uitgebreide ontbijtstudie maakte! Dit keer word je getrakteerd op een typisch middagmaal. In Quebec heet het middagmaal “diner”, ontbijt is “déjeuner” en avondmaal is “souper”.

En wat schaft de pot? Hot chicken! Gebraden kip, denkt u? Niet helemaal. Een soort van hot dog, maar dan met kip? Dat is al wat dichter in de buurt. De combinatie van ingrediënten van “Hot chicken” is zodanig vreemd, dat er waarschijnlijk niemand is, die louter op basis van zijn verbeelding, kan raden wat het is. Ik laat u niet langer op uw honger zitten:

Hot Chicken
- Men neme een sneetje wit brood.
- Men bedekke het met stukken gebraden kip.
- Men legge hierop , voor de moedigen een sneetje tomaat, en anders enkel een tweede sneetje wit brood.
- Men overgiete het geheel met bruine Hot Chicken saus. (Recept van de bruine saus: men gaat naar de supermarkt, koopt een zakje Hot Chicken saus in poeder en men volge de instructies. Ik ben nog niemand tegengekomen die mij vertellen kon hoe zo’n saus vers gemaakt kan worden…)

- The final touch: een schep opgewarmde erwtjes boven op dit alles.

Geserveerd met gebakken patatjes of frietjes en koolsalade, is dit een traditioneel Noord-Amerikaans gerechtje.

Lekker? Laat ons zeggen dat het niet voor de Hot Chicken is, dat we naar hier verhuisd zijn!


FR

Il est temps pour une suite au texte du 7 Décembre, où Floor a fait une étude détaillée du parfait (petit) déjeuner! Cette fois, vous serez invités à un diner typique. D’ailleurs, au Québec, le petit déjeuner est appelée «déjeuner », le déjeuner c’est le « dîner » et le soir on mange le «souper».

Qu’est ce qu’on sert ce midi ? Du Hot chicken! Poulet rôti, pensez-vous? Pas vraiment. Une sorte de hot-dog, mais avec du poulet? Presque. La combinaison d'ingrédients de "Hot Chicken" est tellement étrange, que probablement personne ne puisse deviner ce que c’est. Je ne vous laisse plus en suspense :

Hot Chicken
- Prenez une tranche de pain blanc.
- Couvrez la tranche avec du blanc de poulet frit.
- Les courageux ajoutent une tranche de tomate, les autres finissent seulement avec une deuxième tranche de pain blanc.
- Versez par-dessus le tout de la sauce brune de Hot Chicken. (La recette de la sauce brune: allez à l’épicerie, achetez-vous un sachet de Hot Chicken Sauce en poudre et suivez les instructions. Je n'ai pas encore rencontré quelqu'un qui pouvait me donner une vraie recette…)

- La touche finale: une cuillerée de petits pois réchauffé.


Servi avec des frites et de la salade au choux, c'est un plat traditionnel Nord-américain.

Est-ce bon ? Disons que ce n'est pas grâce au Hot Chicken, que nous sommes venues habiter au Canada...

donderdag 7 januari 2010

Roel déclare la guerre aux bactéries!


NL

Over het gezondheidssysteem in Québec kan je vanalles zeggen. Dat je urenlang in de wachtkamers kan zitten. Of dat het soms maanden duurt eer je een afspraak met een dokter kan krijgen. Het gezondheissysteem zit hier anders in elkaar, en dat was aanpassen voor ons.

De huisarts is hier minder een centraal figuur. De huisarts houdt je gezondheids op langere termijn in het oog en ontvangt alle nodige informatie van labo’s, ziekenhuizen en specialisten. Maar als je pijn hebt, dan ga je naar een kliniek of naar de spoedopname. Ook voor zoiets banaals als buikpijn.

Roel voelde zich deze week wat onwennig toen hij voor het eerst gebruik maakte van het Québecs gezondheidssysteem. Hij wist wel dat het gratis is. En dat hij waarschijnlijk urenlang ging moeten wachten om een dokter te zien. Dus koos Roel een moment uit waarop er volgens de vrienden weinig patiënten zijn, en ging hij met buikpijn naar de spoedafdeling van het ziekenhuis. Met een beetje schuldgevoel, want in België kan je een boete krijgen als je oneigenlijk gebruik maakt van de spoed.

Er zat weinig volk in de wachtkamer en binnen het kwartier had hij met een verpleegster een eerste verkennend gesprek. In dat gesprek wordt je prioriteit bepaald. En Roel mocht met zijn buikpijn onmiddellijk door naar een behandelingsruimte. En voor hij het goed en wel besefte kreeg hij intraveneuze voeding en medicijnen, werd zijn bloed onderzocht en mocht hij met zijn buik lachen naar de röntgencamera. Ze gaan doortastend te werk! Roel was een beetje onder de indruk toen hij 6 uur later het ziekenhuis mocht verlaten.

Even later bij de apotheker was Roel opnieuw verbaasd. Op de medicijnen staat zijn naam en het gebruik afgeprint. Leesbaar. En de apotheker gaf ook een duidelijk verstaanbaar A4-tje mee met daarop de nodige informative over het medicijn. En toen er een dag later nieuwe bloedresultaten binnenkwamen, kreeg Roel een telefoontje van de dokter. En het nieuwe voorschrift regelde de dokter rechtstreeks met de apotheker, dus Roel moest zich niet naar de dokter verplaatsen. Van zoveel efficiëntie was Roel nog meer onder de indruk.

En met de gezondheid van Roel valt het intussen wel mee. Hij heeft bacteriën die maagzweren veroorzaken, vandaar de pijn. Hij kreeg een paardenmiddel mee. Met 2 soorten antibiotica en een maagzuurremmer geraakt Roel daar weer vanaf. Maar bij tripeltherapie had hij zich iets anders voorgesteld...

FR

On peut dire beaucoup du système de santé au Québec., qu’on peut attendre plusieurs heures dans les salles d’attente, que ça peut prendre des mois pour obtenir un rendez-vous avec un médecin. Le système de santé est différent ici, donc il fallait s’adapter.

Le médecin de famille est un peu moins une figure centrale ici. Il s’occupe surtout de la santé à long-terme et il reçoit tout l’info nécessaire concernant ses patients des laboratoires, hôpitaux et spécialistes. Mais quand tu as mal, tu vas à une clinique ou à l’urgence. Aussi pour quelque chose banal comme un mal à l’estomac.

Cette semaine Roel ne se sentait pas vraiment à l’aise quand il utilisait pour la première fois son nouveau système de santé. Il savait juste que c’était gratuit. Et qu’il allait devoir attendre des heures pour voir un médecin. Donc Roel choisissait un moment avec, selon les amis, peu de patients, et il allait avec mal à l’estomac à l’urgence. Avec un peu de culpabilité, parce qu’en Belgique tu peux recevoir une pénalité quand tu abuses de l’urgence.

Il n’y avait pas beaucoup de monde dans la salle d’attente et dans un quart d’heure déjà Roel avait une conversation d’orientation avec une infirmière. Dans cette conversation, on détermine la priorité. Et Roel et son mal à l’estomac pouvaient immédiatement continuer vers une chambre de traitement. Et avant qu’il réalise bien ce qui se passait, il recevait des médicaments et la nutrition intraveineuse, on analysait son sang et son estomac pouvait sourire à la radiographie. Ils interviennent avec rigueur ! Roel était impressionné quand il a pu quitter l’urgence 6 heures plus tard.

Un peu plus tard, à la pharmacie, Roel était de nouveau étonné. Sur les médicaments on a imprimé son nom et la posologie. Lisible. Et le pharmacien donnait aussi une feuille compréhensible avec les explications nécessaires du médicament. Et un jour plus tard, quand il y avait des nouveaux résultats de sang, Roel recevait un coup de téléphone du médecin. Et le médecin réglait la nouvelle prescription directement avec la pharmacie, donc Roel ne devait pas se déplacer pour voir le médecin en personne. Tant d’efficacité l’impressionnait.

Et la santé de Roel, ce n’est pas si pire. Il a des bactéries qui causent des ulcères, d’o ù la douleur. On les attaque avec les grands moyens. Avec 2 sortes d’antibiotiques et un médicament qui diminue l’acidité dans l’estomac, il va guérir. Mais quand on lui parlait de « triple thérapie », il s’imaginait autre chose…

dinsdag 5 januari 2010

Roel leert uit zijn fouten – Roel apprend de ses erreurs






NL

Op 2 januari hebben Pierre en Roel het nieuwe jaar alvast goed ingezet met een nieuwe rakettenwandeling. Deze keer was Roel zijn raketten niet vergeten. We vertrokken beneden in Petite-Rivière-Saint-François en beklommen de Liguori, een van de bergen op het domein van Le Massif.

De lucht was witgrijs en het sneeuwde. We namen paden die bewandeld waren, maar serieuze stukken waren nog volledig met sneeuw bedenkt. Enkel de elanden hadden er hun sporen nagelaten. We hebben zelfs verschillende slaapplaatsen van elanden ontdekt.

De beklimming was af en toe behoorlijk steil, maar de ervaring loonde zeker de moeite. En nadien gingen we lekker bergaf. De foto’s spreken boekdelen...

FR

Le 2 janvier Pierre et Roel ont commencé l’année d’une façon sportive avec une nouvelle promenade en raquette. Cette fois-ci, Roel n’avait pas oublié ses raquettes. On commençait en bas à Petite-Rivière-Saint-François et on a monté le Liguori, un des montagnes sur le domaine du Massif.

Le ciel était blanc-gris et il neigeait. On prenait des senties tapés, mais des bonne parties étaient encore complètement couvert par la neige. Seulement les orignaux avaient lassé leurs traces. On a même découvert plusieurs endroits où les orignaux ont dormi.

Monter était de temps en temps dur, parce que c’était apique, mais l’expérience valait vraiment la peine. Et après on pouvait redescendre par un autre chemin. Les photos parlent pour eux…


zondag 3 januari 2010

Wat mag je niet vergeten op een rakettentocht ?







NL

De laatste dagen van 2009 zijn Mariane, Joël en Roel met de raketten op stap geweest in de heuvels rond Saint-Tite-des-Caps. Die plaats ligt ongeveer in het midden tussen de wereldsteden Baie-Saint-Paul en Québec.

Toen we ons op de parking klaarmaakten om te vertrekken, merkte Roel tot zijn scha en schande dat hij zijn raketten vergeten was ! Inderdaad, die stonden nog altijd aan de inkom van zijn huis. Roel huurde in de buurt raketten, zodat hij ook onmiddellijk mee op stap kon.

De wandelingen waren heel mooi. We wandelden ongeveer 8 km per dag. Dat lijkt niet zo veel, maar bij - 20, met het gewicht van een rugzak en met een meter sneeuw onder je voeten denk je daar vlug anders over. We verbleven in berghut La Faille en nadien in berghut Cap Grisbane. Er stond een kachel, er was hout en voor de rest stonden we volledig zelf in. Het was plezant om het kampeermateriaal nog eens boven te halen en ons te behelpen op plaatsen zonder electriciteit of leidingwater.


En er was vooral sneeuw. En mooie uitzichten. En aangenaam gezelschap.



FR


Les dernières journées de 2009 Mariane, Joël et Roel sont allés se promener en raquettes dans les montagnes autour de Saint-Tite-des-Caps. Cet endroit se situe au milieu entre les métropoles Baie-Saint-Paul et Québec.


Au stationnement on se préparait pour le départ quand Roel a découvert qu’il avait oublié ses raquettes chez lui ! En effet, ses raquettes étaient tout le temps à l’entrée de sa maison. Roel a du louer des raquettes affin de pouvoir partir immédiatement avec les autres.

Les promenades étaient vraiment belles. On marchait environ 8 km par jour. Ça n’a pas l’air d’être beaucoup, mais avec -20, avec le poids d’un sac à dos et avec un mètre de neige sous les pieds, tu changes vite d’avis. On a dormi au refuge La Faille et après au refuge Grisbane. Il y avait un poêle à bois, il y avait du bois et tout le reste était à nous de prévoir. C’était agréable de finalement sortir les équipements de camping de leurs étuis et de nous débrouiller sans électricité.

Il y avait surtout de la neige. Et des vues écœurantes. Et la compagnie agréable…